ผลการวิจัยชิ้นใหม่ เผยว่า การสูญเสียสัตว์เลี้ยงแสนรัก อาจสร้างความเจ็บปวดให้กับเจ้าของได้มาก จนเกิดเป็นภาวะ “โศกเศร้าเรื้อรัง” ได้ยาวนานพอๆ กับการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก

งานวิจัยจากสหราชอาณาจักร ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการ PLOS One เผยว่า เจ้าของสัตว์เลี้ยงบางคนอาจเกิดภาวะที่เรียกว่า “โศกเศร้าเรื้อรัง” หรือ prolonged grief disorder (PGD) หลังการสูญเสียสัตว์เลี้ยงแสนรักไป โดยมีอาการไม่ต่างจากความโศกเศร้าเสียใจหลังการสูญเสียมนุษย์อันเป็นที่รักไป

งานวิจัยดังกล่าว ทำการสำรวจคนวัยผู้ใหญ่จำนวน 975 คนในสหราชอาณาจักร และพบว่าเกือบ 1 ใน 3 ของผู้ตอบแบบสอบถามเคยประสบกับการสูญเสียสัตว์เลี้ยง

งานวิจัย พบว่า ผู้ที่สูญเสียสัตว์เลี้ยงบางราย มีภาวะ “โศกเศร้าเรื้อรัง”  ซึ่งเป็นภาวะทางสุขภาพจิตที่รุนแรง และภาวะดังกล่าวอาจดำรงอยู่นานเป็นเดือนๆ หรือแม้กระทั่งหลายปี

ภาวะ “โศกเศร้าเรื้อรัง” หมายถึง อาการของความโหยหาอย่างรุนแรงต่อผู้ที่จากไป ความรู้สึกสิ้นหวังอย่างลึกซึ้ง ความรู้สึกเย็นชาทางอารมณ์ ความยากลำบากในการเข้าสังคม และพบปัญหาในการใช้ชีวิตประจำวัน บางคนอาจรู้สึกราวกับว่า ส่วนหนึ่งของตัวเองได้ตายจากไป ซึ่งปัจจุบัน PGD จะได้รับการวินิจฉัยเฉพาะในกรณีผลกระทบด้านจิตใจที่เกิดจากการเสียชีวิตของมนุษย์เท่านั้น

งานวิจัยพบว่า ในกลุ่มผู้ที่สูญเสียสัตว์เลี้ยง ร้อยละ 7.5 เข้าเกณฑ์การวินิจฉัยว่า เกิดภาวะ PGD ซึ่งเป็นสัดส่วนใกล้เคียงกับผู้ที่สูญเสียเพื่อนสนิท ซึ่งอยู่ที่ร้อยละ 7.8 ขณะที่อัตราภาวะ PGD จากการสูญเสียปู่ย่าตายาย อยู่ที่ร้อยละ 8.3 การสูญเสียพี่น้อง อยู่ที่ร้อยละ 8.9 และการสูญเสียคู่ชีวิต ร้อยละ 9.1

มีเพียงผู้ที่สูญเสียพ่อแม่ และลูกๆ เท่านั้น ที่มีอัตราภาวะโศกเศร้าเรื้อรังสูงกว่าอย่างชัดเจน โดยอยู่ที่ร้อยละ 11.2 และร้อยละ 21.3 ตามลำดับ

งานวิจัยพบว่า มากกว่าร้อยละ 20 ของผู้ที่ตอบแบบสำรวจ ระบุว่า การสูญเสียสัตว์เลี้ยงเป็นสิ่งที่สร้างความทุกข์ใจมากที่สุด งานวิจัยประเมินว่า ภาวะโศกเศร้าเรื้อรังในสหราชอาณาจักรราว 1 ใน 12 กรณี อาจมีสาเหตุมาจากการสูญเสียสัตว์เลี้ยง ซึ่งส่งผลกระทบทางจิตใจอย่างรุนแรงไม่ต่างไปจากการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก

ฟิลิป ไฮแลนด์ ศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยา จากมหาวิทยาลัยเมย์นูธ ประเทศไอร์แลนด์ หนึ่งในทีมวิจัย กล่าวว่า ผลการศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่า ความโศกเศร้าหลังการสูญเสียสัตว์เลี้ยงนั้น “มีนัยสำคัญทางคลินิก” หรือเป็นอาการที่รุนแรงและชัดเจนพอที่จะส่งผลกระทบต่อชีวิตจริงของผู้คน เช่นเดียวกับประสบการณ์การสูญเสียคนใกล้ชิด

ศาสตราจารย์ ฟิลิป บอกว่า การไม่นับรวมการสูญเสียสัตว์เลี้ยงไว้ในเกณฑ์การวินิจฉัยภาวะโศกเศร้าเรื้อรัง  อาจทำให้บางคนไม่สามารถเข้าถึงการดูแลด้านสุขภาพจิตที่เหมาะสมได้ แม้ว่าพวกเขาจะมีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์อื่น ๆ ครบถ้วนก็ตาม

“การตัดสินใจตัดการสูญเสียสัตว์เลี้ยงออกจากเกณฑ์การวินิจฉัยภาวะ PGD ไม่เพียงแต่ขาดความถูกต้องทางวิทยาศาสตร์เท่านั้น แต่ยังอาจถือได้ว่าไร้ความเห็นอกเห็นใจอีกด้วย” ศาสตราจารย์ ฟิลิป กล่าว

ที่มา
Grief after a pet’s death can be as long-lasting as losing a human loved one, study finds