การลดปัญหา “การขาดเรียนเรื้อรัง” เป็นหนึ่งในภารกิจสำคัญของกระทรวงศึกษาธิการของรัฐโรดไอแลนด์ ในสหรัฐอเมริกา ซึ่งเมื่อเดือนสิงหาคม 2026 ทางรัฐประสบความสำเร็จในการลดอัตราการขาดเรียนเรื้อรังลดลงเป็นปีที่ 4 ติดต่อกัน และปัจจุบันสามารถลดปัญหาดังกล่าวลงได้ร้อยละ 14.4 เมื่อเทียบกับช่วงการระบาดใหญ่ของโควิด-19

งานศึกษาชิ้นใหม่ที่จัดทำโดย Quadrant Research ภายใต้การมอบหมายจากสภาศิลปะแห่งรัฐโรดไอแลนด์พบว่า การเรียนวิชาศิลปะในระดับมัธยมปลายอย่างต่อเนื่อง สัมพันธ์กับการขาดเรียนของนักเรียนที่ลดลง

นักวิจัยวิเคราะห์ข้อมูลจากกระทรวงศึกษาธิการของรัฐระหว่างปี 2018 ถึง 2025 พบว่า นักเรียนที่เรียนวิชาศิลปะอย่างน้อย 1 วิชาตลอดการเรียนมัธยมปลาย มีอัตราการขาดเรียนเรื้อรังต่ำกว่านักเรียนที่ไม่ได้เรียนศิลปะอย่างต่อเนื่องเพียงเล็กน้อย แต่ความแตกต่างนั้นมีมากกว่ามากในกลุ่มนักเรียนที่เรียนดนตรีครบทั้ง 4 ปี

นักวิจัยพบว่า นักเรียนที่เรียนดนตรีต่อเนื่อง มีอัตราการขาดเรียนเรื้อรังอยู่ที่ร้อยละ 25.4 น้อยกว่ากลุ่มนักเรียนที่ไม่ได้เรียนดนตรีต่อเนื่องครบ 4 ปี ซึ่งมีอัตราขาดเรียนเรื้อรังร้อยละ 37.3

นักวิจัยพบว่า การเรียนวิชาศิลปะทุกประเภทอย่างต่อเนื่องซึ่งรวมถึงดนตรี ทัศนศิลป์ ละคร การเต้น ความแตกต่างของอัตราการขาดเรียนเรื้อรังระหว่างนักเรียนที่เรียนศิลปะครบ 4 ปีกับนักเรียนที่ไม่ได้เรียนศิลปะต่อเนื่อง 4 ปี กลับอยู่ที่เพียงร้อยละ 1.9

แดเนียล ลูซินี ครูสอนดนตรีที่โรงเรียนมัธยมปลายเมาท์พรีเซนท์ เล่าถึงนักเรียนชายคนหนึ่งที่อยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ในปีแรกที่เข้าเรียน เขาขาดเรียนถึง 110 วัน และสอบตกหลายวิชา ในปีต่อมา เขาขอกลับมาเรียนวิชาวงดนตรีอีกครั้ง

ในปีที่สองเขาขาดเรียนลดลงเหลือ 15 วัน ซึ่งยังคงอยู่ในระดับที่ถือว่า เป็นการขาดเรียนเรื้อรัง แต่เขาได้เกรด A ในวิชาวงดนตรี และยังคงเรียนวงดนตรีต่อไป รวมทั้งอาสาเข้าร่วมแสดงกับวงในขบวนพาเหรดด้วย

แดเนียลบอกว่า สำหรับเด็กบางคน ดนตรี คือ สิ่งที่ดึงพวกเขาเข้ามา และทำให้พวกเขามีเหตุผลที่จะมาโรงเรียน

นิโคล ซิมป์สัน ผู้อำนวยการด้านศิลปะของโรงเรียนรัฐพรอวิเดนซ์ บอกว่า สิ่งสำคัญคือ นักเรียนต้องมีทางเลือกในการเรียนศิลปะ เพราะพวกเขาสามารถตัดสินใจด้วยตัวเองและทำงานเพื่อสร้างผลงานที่ตัวเองต้องการ

เช่นเดียวกับแดเนียลที่บอกว่า เธอไม่บังคับให้นักเรียนที่เพิ่งเริ่มเรียนวงดนตรีต้องเล่นเครื่องดนตรีที่พวกเขาไม่ชอบ เธอจะไม่ยัดทรัมเป็ตใส่มือนักเรียน แต่จะให้นักเรียนเลือกเครื่องดนตรีจากเสียงที่ชอบ และเป็นสิ่งที่รู้สึกสนใจอยากเล่น นอกจากนี้ ทางเลือกส่วนบุคคลของนักเรียนแต่ละคน ยังส่งผลต่อความรับผิดชอบร่วมกันของทั้งวง

ซิดนีย์ เฟลิซ นักเรียนที่วิชาวงดนตรีและคอรัสมาตลอด 4 ปีที่โรงเรียนเมาท์พลีเซนท์บอกว่า โปรแกรมดนตรีของ โรงเรียนเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอเลือกมาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ ครูแดเนียลเป็นคนช่วยดึงเธอกลับมา หลังหมดแรงจูงใจในการเรียนในช่วงที่อยู่ชั้นมัธยมปีที่ 4 และ 5

ที่มา
New study links sustained arts education to lower chronic absenteeism in schools