ปัจจุบัน ราวร้อยละ 90 ของอาหารทะเลที่ซื้อและบริโภคกันอยู่ในรัฐโอเรกอนของสหรัฐ ไม่ใช่สัตว์น้ำที่จับขึ้นมาจากทะเลของท้องถิ่น แต่นำเข้ามาจาก 3 ประเทศหลัก คือ อินเดีย แคนาดา และจีน ขณะที่โอเรกอนส่งออกอาหารทะเลไปยังประเทศเหล่านี้ด้วยเช่นกัน

สมาคมการท่องเที่ยวชายฝั่งโอเรกอน ประเมินว่า การนำเข้าอาหารทะเลข้ามโลกนี้ ทำให้ชุมชนชายฝั่งของโอเรกอนสูญเสียรายได้ที่ควรหมุนเวียนภายในท้องถิ่นไปราว 178 ล้านดอลลาร์ต่อปี จากการที่ร้านอาหารและร้านขายของชำเลือกขายอาหารทะเลและวัตถุดิบนำเข้า โดยที่ยังไม่รวมถึงผลกระทบทางเศรษฐกิจที่เกี่ยวเนื่อง เช่น การแปรรูป บรรจุภัณฑ์ และการจัดเก็บอาหารทะเล นอกจากนี้ การขนส่งระยะไกลจากแหล่งผลิตถึงผู้บริโภค ยังสร้างคาร์บอนฟุตพรินต์ในปริมาณมาก

Local Ocean ร้านอาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อในเมืองนิวพอร์ต รัฐโอเรกอน สิ่งที่ทำให้เมนูอาหารของร้านพิเศษกว่าร้านอื่น  คือ อาหารทะเลที่เป็นวัตถุดิบทั้งหมดมาจากทะเลนอกชายฝั่งนิวพอร์ต และชายฝั่งโอเรกอน ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยาก

สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ ลอร่า แอนเดอร์สัน ผู้ก่อตั้งและอดีตเจ้าของร้านที่เริ่มต้นธุรกิจนี้เมื่อ 21 ปีก่อน เพราะต้องการซื้ออาหารทะเลโดยตรงจากเรือที่เทียบท่าอยู่หน้าร้าน เนื่องจากพ่อของเธอเป็นชาวประมงพื้นบ้าน เธอจึงต้องการสนับสนุนชุมชนประมงท้องถิ่น พร้อมกับสร้างร้านอาหารที่ให้ความสำคัญกับการจัดหาวัตถุดิบอย่างยั่งยืน

Local Ocean เริ่มต้นเปิดร้านในปี 2005 จากการเป็นตลาดปลาเล็กๆ ที่มีโต๊ะนั่งเพียงไม่กี่โต๊ะสำหรับมื้อกลางวัน แต่ด้วยความนิยมที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ธุรกิจร้านอาหารจึงเติบโตแซงหน้าตลาดปลา โดยที่ปัจจุบัน ร้านอาหารกลายเป็นตัวหลักของธุรกิจ ขณะที่ตลาดปลาทำรายได้ใรสัดส่วนเพียงร้อยละ 10

ที่มา เฟสบุ๊ก Local Ocean

การที่ Local Ocean ใช้ปลาจากทะเลในท้องถิ่นมีต้นทุนที่สูงมาก และต้องใช้ความพยายามอย่างมาก ไม่ใช่เพียงการเดินไปที่ท่าเรือ เจรจาและซื้อปลาและสัตว์ทะเลจากชาวประมงโดยตรง แต่ Local Ocean ต้องซื้อใบอนุญาตการเป็นผู้ค้าส่งจากรัฐทุกปี โดยต้องมีสถานะเหมือนผู้ซื้อปลาเจ้าใหญ่รายอื่นๆ ไม่เพียงแต่ค่าธรรมเนียมใบอนุญาตจะสูง ยังต้องมีหลักประกันทางการเงิน และต้องจัดทำรายงานจำนวนมาก ทั้งยังต้องจ่ายค่าธรรมเนียมการขึ้นฝั่งและภาษีอื่นๆ สำหรับปลาทุกกิโลกรัมที่นำขึ้นฝั่ง

“ฉันเคยนั่งในคณะกรรมาธิการปลาและสัตว์ป่าอยู่ 6 ปี จึงรู้ดีว่าการจัดการประมงอย่างยั่งยืนนั้นซับซ้อนแค่ไหน” ลอร่ากล่าว

เบรตต์ มอนแทกิว ชาวประมงพื้นบ้านซึ่งขายปลาให้ร้าน Local Ocean  ตั้งแต่ปี 2018 บอกว่า บนความร่วมมือนี้ช่วยให้เขามีรายได้ที่มั่นคง ขณะที่ร้านยังตกลงราคาล่วงหน้าเพื่อลดความเสี่ยงจากความผันผวนของตลาดโลก ซึ่งช่วยให้ชาวประมงสามารถวางแผนชีวิตได้ดีขึ้น ด้วยเหตุนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างร้านกับชาวประมงจึงไม่ใช่แค่ธุรกิจ แต่เป็นลักษณะคล้ายครอบครัว

ที่มา เฟสบุ๊ก Local Ocean

ในปีที่ผ่านมา Local Ocean ยังเริ่มโครงการ “100% Fish” เพื่อใช้ประโยชน์ทุกส่วนจากปลา ไม่ว่าจะเป็นหนัง กระดูก หรือเศษเนื้อที่เหลือ นำไปทำขนมสำหรับสุนัข หรือซุปจากกระดูกปลา รวมถึงการพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ ในอนาคต

ที่มา เฟสบุ๊ก Local Ocean

ร้านยังเปลี่ยนรูปแบบให้เป็นแบบ Perpetual Purpose Trust ที่เน้นภารกิจระยะยาวและความยั่งยืน โดยไม่มุ่งเน้นผลกำไรสูงสุดให้กับผู้ถือหุ้น แต่เป็นไปเพื่อพนักงาน ชาวประมงท้องถิ่น และชุมชน

ลอร่าบอกว่า เธอต้องการให้ Local Ocean เป็นของพนักงาน แต่พวกเราจะไม่มีทางอยู่ได้เลยถ้าไม่มีชาวประมง

ที่มา
The Beloved Oregon Restaurant Rewriting the Rules of Seafood